verslag van de laatste reizen - domein de vier ambachten

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

verslag van de laatste reizen

 

Wijn is leren, is altijd anders, is altijd nieuw en blijft altijd enorm interessant!

 

Wijnboer on Tour,
Wijnstudiereis 2016

Italië, Piêmonte, Asti  en omgeving.
Zondag 17 t/m donderdag 21 juli.

Op de kaart van Europa lijkt het niet ver weg maar voor veel van ons is Italië net een berg te ver. En aangezien Asti net nog en eindje verder ligt dan die berg waar je over heen moet was de groep deelnemers dit maal niet zo erg groot. Vrijwel iedereen was vanwege de afstand al op tijd gaan rijden en in de dagen vooraf al aangekomen op camping Cagni in Asti of een onderkomen in de directe omgeving.
Net als alle voorgaande jaren was de begroeting weer uitermate hartelijk toen ondergetekende als een van de laatsten aankwam. Veel mensen zie je het hele jaar door niet maar als het mysterieuze gezelschap, dit wijnbroederschap ¨Wijnboer on Tour¨, ergens in Europa een datum en plaats afspreekt is iedereen present. Blijft ieder jaar weer apart en dat maakt het wel speciaal, deze samenkomsten.
De camping? Prima, eenvoudig maar met alles wat je nodig hebt, de plaatsen redelijk ruim en gelukkig bomen! Want het is warm na die natte maanden in Nederland en zeer behoorlijk koele nachten tijdens de route onderweg.  Dat is echt wel wennen van ca 18° naar bijna 30° in een dag. Dus camping oké, maar die omroep installatie! Wat een kabaal en dan in het Italiaans en onverstaanbaar Engels en Frans. Wat blijkt: men gaat op maandag de hele camping behandelen tegen muggen, geen overbodige luxe want die zijn er volop aanwezig. Maar of je nu alles moet gaan bespuiten, inclusief de boomtoppen, en dan waarschuwen dat alle tafels, stoelen, eten en kleding naar binnen moet en ramen en deuren gesloten moeten worden? Zou in Nederland zeer waarschijnlijk niet voorkomen, niet eens mogen! En of het hielp? vrijwel alle insecten kregen een klap mee, sprinkhanen hoorden we niet meer,kevers en libelles vielen dood neer maar muggen waren de resterende dagen nog volop en zeer irritant aanwezig. Nu ja, je kan niet alles hebben, dit hebben we niet eerder meegemaakt, zo´n anti muggen behandeling, toch weer een nouveauté! Of op z´n Italiaans Nuovo!

Zondag 17-7. cultuur / tuinendag

Een rustige morgen, we starten pas om 1 uur! Lekker chillen, nu ja chillen? Met deze temperaturen is van chillen geen sprake, het loopt al snel op tot dik boven de 30°. Op het programma staat Venaria Reale
, het  koninklijk paleis van het huis van Savoie. Een zeer groot monumentaal pand dat in verhouding tot de paleisjes van onze oranjes enorm is! Het geheel was door de jaren heen stevig vervallen en nodig aan een renovatie toe. Het zelfde gold voor de tuinen rondom.
Helaas was er in de communicatie iets fout gelopen en werden wij al om half 11 verwacht. Gevolg? Engelstalige gids al naar huis. Balen natuurlijk! Na veel gesteggel hebben we allemaal een audio-apparaatje mee gekregen waarop het verhaal te beluisteren was maar van enige interactie of vragen stellen was natuurlijk geen sprake, jammer. Dus op eigen houtje het paleis en de tuinen in.
Het paleis: op zich een hele mooie renovatie, modern en klassiek lopen naadloos in elkaar over. Veel interessante info te lezen en te horen via het apparaatje over de diverse koningshuizen die hier geregeerd hebben zoals die van Savoie en de Medici. Wat een rijdom in die tijd terwijl de bevolking op het land het bloed onder de nagels vandaan moest werken.
De tuinen? eenzelfde verhaal, geheel gerenoveerd.  Letterlijk van de grond af weer opgebouwd aan de hand van de oude plannen maar dan met de kennis en materialen van nu. Heel knap gedaan! Leuke ideeën gezien, zoals de nieuw aangelegde groenten-, en fruittuinen, de loofgangen, pergola´s en fonteinen. Ook mooi, de moderne kunst die op een heel geraffineerde wijze in de tuin verwerkt is. Zonde dat een paar van de originele hoogtepunten: de fonteinen van Hercules en van Diana aan het begin en einde van het grand canal verdwenen zijn. Van die van Hercules zijn de zeer uitgebreide fundamenten nog wel te bewonderen, die van Diana weet ik niet, dat was te ver lopen. De tuin is enorm groot, zo ook het grand canal. Jammer ook dat het erg heet was, te heet om het hele kanaal en de de gehele tuin door te lopen. Ik ben best fanatiek maar als door de warmte mijn hersenen beginnen te smelten en door mijn oren naar buiten dreigen te druipen wordt het ook voor mij te veel. Gekke Hollanders die op zo´n warm moment deze tuin willen bezoeken! Iedere recht geaarde Italiaan houdt siësta en zit in de schaduw met een groot glas wijn.

Maandag 18-7 Techniekdag

In iedere studiereis is techniek verwerkt, anders is het geen studiereis, dus zo ook in de editie van dit jaar. Vandaag dus op pad naar drie bedrijven die allen producten voor de wijnbouw leveren. Drie is dat niet veel? Ja, maar oorspronkelijk waren het zelfs vier bedrijven die bezocht moesten worden. Heel erg is het niet dat de kurkenproducent vlak voor ons vertrek uit Nederland afgezegd heeft.  Wat over bleef was zeker de moeite waard. Ons eerste bezoek was aan Ferro in Calosso,
leverancier van materialen voor de wijngaard zoals draadafstandhouders, draadklemmen, draadspanners, diverse soorten palen en draad enzovoort, te veel om op te noemen. Leuk om al die oplossingen voor problemen, alle slimmigheidjes, te zien. Ferro is distributeur voor een aantal andere bedrijven zoals het Franse Fenox, het Duitse Rema en druivenplantenkwekerij Vivai Rauscedo.  Je kan als  wijngaardenier terecht voor de complete aanleg van je nieuwe wijngaard, van de planning en het maken de ontwerptekeningen tot het aanplanten en plaatsen van de palen. Als afsluiting kregen we heerlijk foccasiabrood, salami en broodstengels en een lekkere mousserende rosé
Het tweede bezoek van vandaag was aan Fimer in Canelli
een bedrijf dat afvulmachines zeg maar, bottlelines assembleert.  Het is altijd weer leuk om te zien hoe met veel vakmanschap zo´n machine in elkaar gezet wordt. Wat een gepriegel al die kraantjes, leidinkjes, knopjes, schakelaars enzovoort! Men maakt vullers die vanaf enkele duizenden flessen per uur tot zo´n 30.000 flessen per uur vullen. Ook Hier weer focassiabrood en een mousserende wijn als afsluiting.
Door het wegvallen van de kurkenboer was er ruim tijd voor de lunch, wij zijn met onze, voor deze reis  tijdelijke, medeorganisator Sylvia Beccaria,  in Nizza Monferatto gaan eten waar helaas vrijwel alles dicht bleek te zijn. Weer die hollanders, warmte en siësta. Na enig zoeken hebben we toch wat gevonden maar daar bleek de kok al voor de siësta naar huis waardoor de kaart erg geminimaliseerd was.  Een hamburger was al niet meer mogelijk en het enige personeelslid dat nog aanwezig was begon al snel de zaak op te ruimen, kussens van de stoelen enz. waardoor we heel sterk het gevoel hadden niet zo bijzonder gewenst te zijn. Goed het broodje smaakte zonder meer goed, het glas bier erbij door de hitte bijna hemels ware het niet dat het Heineken was en daar zit ik in Italië niet op te wachten.
Verder naar Enotechnica in Nizza Monferrato
, een bedrijf dat een compleet gamma levert aan materialen voor de wijnmakerij en kelder.  Vele soorten gist, enzymen, zuren, ontzuurders, watersloten, kranen, filterschijven, nu ja alles wat je kunt bedenken en nodig zou kunnen hebben ligt er in voorraad. Heb ik zo´n vier jaar geleden stad en land afgelopen voor een nieuwe slangaansluiting voor mijn druivenkneuzer en moest dat speciaal gemaakt worden in Duitsland. Hier lag een berg van die dingen in vele maten. Zoekt en gij zult vinden? Ja maar soms moet je lang zoeken voor je vindt wat je nodig hebt. Na een wat saaie uitleg over het bedrijf, alleen de oude familie foto’s waren leuk, en gelukkig frisdrank want het was erg warm in het zaaltje, kregen we een rondleiding die eindigde in de winkel. Velen van ons hebben gelijk het nodig aangeschaft. Opvallend? Geen wijn, broodstengels of foccasia!

´s Avonds was het weer de traditionele BBQ
! Altijd mooi om te zien al die bbq´tjes, griltoestellen, brandertjes en ander spul waarop die hele groep allemaal naast een eigen tafeltje en met eigen vlees zit te barbeknoeien.  En uiteraard is er dan ook de nu zonder meer al traditioneel te noemen Grote Wouter Post Wijnboer on Tour wijnquiz. Wout had er weer zijn best op gedaan om 30 vragen te bedenken met 3 soms heel aannemelijke antwoorden waaruit gekozen kon worden. Jammer toch dat er altijd weer sportvragen in zitten want wat heeft sport nu met wijn te maken? Tenzij deze studiereis als topsport aangemerkt kan worden? Het is zeker zo vermoeiend, soms slopend en toch ook ontspannend! Er werd weer gezucht, gekreund, overlegd, afgekeken en driftig ingevuld. We horen woensdag wie het dit jaar het best heeft gedaan en de meer dan prachtige wisselschaal een jaar in bezit mag hebben.

Dinsdag 19-7
Vandaag was het op naar het familiebedrijf Beccaria in Ozzano Monferrato
, een oude bekende want bij dit bedrijf zijn we vier  jaar geleden ook geweest. Sylvia Beccaria had ons destijds al hulp aangeboden bij het organiseren. Voor deze reis liepen de contacten bijzonder stroef, zeg maar gerust: er werd geheel niet gereageerd op onze mails. We hebben daarom al heel snel de hulp van Sylvia ingeroepen om het programma rond te breien. En die heeft zich uitgesloofd, meer bezoeken dan anders en alles keurig geregeld! We werden weer heel hartelijk ontvangen door de familie. Na een korte rondleiding door de wijngaard, het was weer net zo heet als vier jaar terug, hebben we de vatenkelder bezocht. Aansluitend hebben we Silvia diverse typisch Nederlandse producten overhandigd als dank voor alles wat ze voor elkaar gekregen heeft. Van klompen tot diverse soorten stroopwafels, van snoep zoals Haagse hopjes tot een leuk boek over Amsterdam, van Edammer kaas tot enorm sterk ruikende(of is het stinkende)  typisch Limburgse kaas, en uiteraard onbrak Nederlandse wijn ook niet. Sylvia was er verlegen mee. Hierna kregen we een zeer uitgebreide lunch van met veel verse groentes geproduceerde regionale gerechten, uiteraard ook weer de foccasia. Erg lekker!! Moeder Beccaria had weer heel erg haar best gedaan. Tijdens de lunch hebben we diverse wijnen geproefd die net als vier jaar terug weer zeer smakelijk waren. Er werden ettelijke dozen richting auto´s gedragen!
Na de voortreffelijke maaltijd hebben we in Cellamonte village
, een dorp verderop, een Infernot, een zeer oude kelder bezocht. Ieder huis in het hele dorp heeft zo´n in de kalkzandsteen uitgehouwen kelder. Een kelder zonder ramen of ontluchting. De kelder die bezochten had een keurig in de steen uitgehakte tafel in het midden en uitgehakte schappen langs de wand waarop wijnflessen en andere levensmiddelen bewaard kunnen worden, altijd een constante temperatuur van ca 13°. Zomers koel en ´s winters warm. De bodem bestaat hier uit een zeer oude zeebodem van zand en schelpen, dat samengeperst een ietwat op mergel gelijkende steensoort soort vormt. Iets vergelijkbaars hebben we destijds ook gezien in Niederôstereich rond Poysdorf en Tsjechië waar ook kelders waren uitgegraven in het samengeperste zand van een oeroude zeebodem. De kelders zijn zo uniek dat het dorp samen met het omringende landschap is uitgeroepen tot Unesco wereld erfgoed.
Als laatste stond  het bedrijf Contratto in Canelli
op het programma.  Men heeft hier prachtige oude kelders waar honderdduizenden flessen mousserende wijn zijn opgeslagen. Alles methode traditioneel, een ware Champagne kelder naar dan in de Piëmonte. Na de rondleiding  kregen we een 4 tal wijnen te proeven, begeleid met:  jawel kaas, salami én foccasia. Een mooi bedrijf, alles keurig in orde, wel prijzige wijnen.

Woensdag 20-7

Op weg naar Alba naar de wijnbouwschool aldaar, de Scuola Viticoltura.
Helaas blijkt de navigatieapparatuur van Grundig het wel eens mis te hebben en stuurde mij naar een dorp zo´n 7 km verderop, en dan wordt het echt zoeken en met handen en voeten vragen naar de juiste weg. Uiteindelijk zijn we toch aan gekomen, bij de school. Gevestigd in een prachtig oud gebouw van ca 1880 met ¨nieuwbouw¨ van 1906. Uiteraard eerst een rondleiding door de omringende wijngaarden met uitleg over de teelt, snoei, bladmassa enzovoort, bekend verhaal. Daarna de kelder in, ook wel bekend terrein en enigszins bekend verhaal voor de meeste van ons.  Hier naast stille wijnen ook mousserende wijn. Op een school leert men tenslotte van alles . Tijdens de proeverij uitleg over de streek, grondsoorten en appellations, de DOC en DOCG van Alba, Barollo Roere, Langhe enzovoort.
Mooie wijn geproefd zowel rood als wit, oa. Barbera, Nebbiolo, Arneis, prima kwaliteit en wat leuk is voor ons Hollanders, hele leuke prijzen. Er werd groots ingekocht! En wat verder  fijn was, er waren weer erg lekkere hapjes, natuurlijk foccasiabrood en de onvermijdelijke broodstengels, kaas en salami.  Dat kwam goed uit want het programma liep behoorlijk uit waardoor er geen tijd was voor de lunch. Dus direct door naar het volgende bezoek. Wijs geworden door het fiasco met de Grundig dachten wij  ¨we rijden achter iemand anders aan dan zijn we dit maal wel op tijd¨. Mis dus ook het navigatieapparaat van Gerard Vernooij had kuren en gaf aan dat we er waren op een plaats die aan de andere kant van de berg lag.  Ruim 12 km verder, de berg op, het dorp door, de berg weer af,  kwamen we dus toch weer te laat aan.
Fontanafredda in Serralunga
is van oorsprong een luxe villa gebouwd voor de vriendin van een van de Italiaanse koningen. Een fraai gebouw omringd door een park en landerijen. De zoon van het stel is later begonnen met wijngaarden en verkocht de wijn onder de naam Mirafiore. Ook in die tijd waren er al recessies en om het hoofd boven water te houden werd de naam verkocht en ging men verder onder de naam Fontanafredda, vernoemd naar de koude fontein in het park. Later is het wijngoed nog enkele malen van eigenaar veranderd en werd ook de naam Mirafiore weer in gebruik genomen. Nu is er een vele hectaren groot wijngoed, een hotel, restaurant, B&B, conferentiezalen, kortom veel meer dan alleen wijn. Tegenwoordig hoort dit wijngoed bij een groep waarbij ook Contratto behoort.
De rondleiding startte bij de monumentale villa waar we het bovenstaande verhaal te horen kregen, via het park naar de prachtige ijskelder waar we een mooie mousserende wijn te proeven kregen. Daarna door naar de kelders. Schitterend, een enorme lange ruimte met gigantische grote houten vaten, nog volledig in gebruik,  daarna door allerlei kelders onder gebouwen en de weg door naar nog meer kelders met betontanks, RVS tanks, barriques. Schitterend gemetselde gewelven, heel erg mooi. Dan naar de ultra moderne proefruimte, alles piekfijn in orde, waar we nog enkele wijnen geproefd hebben, de meeste onder de naam Mirafiore. Geen goedkope supermarktwijnen, de goedkoopste rode € 16,50 de duurste € 59,50, niet per doos van zes
, per fles!. Mooie wijn (en broodstengels) uiteraard niets op aan te merken, maar of je ook niet alleen maar ook een deel van de naam betaalt? De wijn van de wijnbouw school was zeker niet minder van kwaliteit maar veel goedkoper. Nu ja ze moeten van de inkomsten ook het wijngoed en gebouwen onderhouden en dat is een enorme kostenpost!
Later kwam ik in de supermarkt nog wijnen van Fontanafreddo tegen.  Nu wel zeer schappelijke prijzen en ook een uitstekende kwaliteit. De moeite waard om er een leuk aantal mee te nemen.

Woensdagavond is traditioneel ook het afscheidsdiner, bij een agri-turismo,
een boerderij met B&B en restaurant. Prima gegeten, ruime sortering aan koude hapjes vooraf, veel lekkere warme gerechten, alles met producten van het seizoen. Natuurlijk kregen we ook te horen wie dit maal de wisselschaal een jaar in bezit mag houden. Deze eer was dit keer voor Marion van Zwienen, met 24 van de 30 vragen goed beantwoord, 2e en 3e prijs was voor de nieuwkomers Madeleine van der Tholen (22 goed beantwoord) en Gerard Vernooij (21 goed). De poedelprijs was dit maal voor een van de oudste en langst meegaande deelnemers Tiny vd Berg. Helmaal niet slecht gedaan. Als laatste krijg je tenminste een fles wijn voor de moeite!

Donderdag 21-7

Alweer de laatste dag, het vliegt voorbij, op naar het Lago Viveronne, wijnstreek Canavese, naar het Castello d´Azeglio
waar we opgewacht werden door een heel gezelschap, de kasteeleigenaar, de keldermeeester, mensen van de plaatselijk coöperatie. Na een leuke wandeling door de wijngaard die geïntegreerd is in het kasteelpark (waar ook vele bijzonder fruitsoorten zoals kaki staan) hebben we de oeroude kelders van het kasteel gezien, het oudste deel al van ca 1050! Deze kelders zijn nog wel in gebruik voor de opslag en rijping van de mousserende wijn, de oude houten vaten die er lagen zijn uitsluitend nog voor sier.
In het nieuwe kelderhuis hebben we op de nieuw ingerichte droogzolder de wijnen geproefd, alles van de Erbaluce het enige witte druivenras dat hier geteeld mag worden. Verder teelt men in deze streek ook nog Barbera en Nebbiolo deze worden op dit wijngoed echter niet geteeld dus we hebben er geen wijn van geproefd. Bij de hapjes, kaas en broodstengels, dit maal hele luchtige! en van het bord afdruipende gorgonzola, kregen we wijn van de Erbaluce te proeven, had men een mooie mousserende wijn, een stille wijn en een passito klaar staan. Deze laatste is een heel bijzonder wijn gemaakt van alleen de rijpste hand geselecteerde trossen. Deze worden zo´n 4 tot 6 maanden te drogen gehangen op zolder waardoor het vocht langzaam verdampt, de bessen gaan er dan uitzien als rozijnen. Daarna worden ze geperst en krijgt men een sterk geconcentreerde most dat vergist tot een heel volle smakelijke zeer zoete wijn. Vergelijkbaar met een mooie sauterne, trockenberenauslese of nog het best met een vin paille uit de Jura. Uitstekend te drinken bij de rijpe gorgonzola.
Het was duidelijk dat dit wijngoed bezig is een nieuwe weg in te slaan met een nieuwe kelder en bezoekersruimte. Wij waren de 1e groep die op deze wijze ontvangen werd, een soort proefkonijnen dus. Niets mis mee! Ik hoop dat zij voldoende van ons en door ons geleerd hebben en wij waren blij met het bezoek.

Als echt allerlaatste bezoek op deze donderdag en van deze studiereis (en dat is al 1 meer dan normaal op donderdag) zijn we naar Tenutto Roletto in Cuceglio gereden, dezelfde streek een totaal ander bedrijf. Alles spik-splinter nieuw, heel modern en toch gebouwd met een blik naar de geschiedenis.  Een groot bedrijf, 22  hectaren wijngaard, grote RVS tanks, mooi en praktisch ingericht. Ook met een grote droogzolder voor de passito.  Ook hier weer een rondleiding door wijngaard en kelders. We eindigden in de moderne proefruimte waar de hapjes kaas, salami, broodstengels etc. al weer klaar stonden en we enkele wijnen te proeven kregen, Hier uiteraard ook stille en mousserende Erbaluce, een rode van barbera, een rode cuvé van 4 verschillende druivenrassen (o.a Barbera, Nebbiola, Freisa)  en een passito van Erbaluce. Prima wijn, redelijk geprijsd.

Met dit bezoek was de studiereis 2016 teneinde.

We hebben weer een interessante reis gemaakt, veel leuke bedrijven bezocht, een kasteel een mooie villa en een bijzonder fraai paleis, veel mooie wijn mogen proeven. Veel verschillende broodstengels voorbij zien komen, korte, lange, dikke, dunne,  wit en bruin deeg, veel foccasiabrood in allerlei uitvoeringen en veel soorten lekkere locale kaas.
We hebben kunnen genieten van Italiaans eten en van de Italiaanse gastvrijheid, en zonder meer prachtige landschap en mooie weer. Was er een zeperd dit maal? Eigenlijk niet, was er een bezoek dat er boven uit stak? Ik denk het proefstation en wellicht toch ook weer Beccaria, mede door de inspanningen van moeder Beccaria en haar uitstekende kookkunsten.
Het was weer kort maar heftig, komend jaar een ander reisdoel, ander land, andere wijnen. Het blijft boeiend om anderen met hun bedrijf, hun passie bezig te zien.


 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu